صحنه سوم: يک روستا با يک مدرسه، 4کلاس و يک حياط بزرگ. تا سال قبل زنگ ورزش براي بچه ها فقط با بازي هاي سنتي مي گذشت، همان به دنبال هم دويدن و شيطنت کردن، اما گويا امسال قرار است کمي با پارسال فرق کند، يک تور وسط حياط مدرسه نصب شده و چندتايي توپ درست و حسابي هم به مدرسه آمده، امسال ورزش براي بچه هاي روستا با اين امکانات، کمي حرفه اي شده، هر چند که بدون معلم ورزش کمي سخت است، اما بچه ها به همين هم راضي هستند.
    صحنه ديگر: اين بار گويا قرار است بچه ها زنگ ورزشي «کاملاً حرفه اي»!!!!! داشته باشند. نرمش و بعد هم آموزش و ورزش هاي مختلف به صورت تخصصي با معلم ورزش واقعي آن هم در سالن هايي که قرار شده از اين به بعد در اختيار آموزش و پرورش باشد، تمام اين فضاي جديد زنگ ورزش را تبديل به ساعات مفيد براي بچه ها کرده است، ديگر نه خبري از چيپس و پفک خوردن است، نه گوشه حياط جمع شدن و سر به سر هم گذاشتن ، بايد فقط ورزش کرد.
                                               * کمبود نيروي متخصص ، مشکل 80 ساله مدارس *
    شايد جالب باشد که بدانيد از سال 1306هجري شمسي براساس قانوني که از تصويب مجلس شوراي ملي وقت گذشت درس تربيت بدني و ورزش به صورت اجباري جزو برنامه هاي درسي تمام دوره هاي تحصيلي قرار گرفت. به موجب اين قانون هر روز يک ساعت از برنامه هاي دانش آموزان به درس تربيت بدني اختصاص يافت، اما اجراي اين قانون به علت کمبود نيروي انساني متخصص و امکانات اجرايي عملاً با مشکل مواجه شد، به طوري که در سال 1314به منظور تأمين معلم تربيت بدني مورد نياز آموزش و پرورش مقرر شد تا اجراي درس تربيت بدني در تمام پايه هاي تحصيلي از ابتدايي تا پايان دوره متوسطه از سوي معلم متخصص تربيت بدني تدريس شود، اما پس از مواجه شدن با برخي مشکلات با صدور بخشنامه اي به کارگيري معلم خاص تربيت بدني در دوره ابتدايي حذف و تدريس تربيت بدني به معلمان يا آموزگاران همان پايه محول شد که اين موضوع به اعتقاد اکثر کارشناسان با توجه به اهميت دوره ابتدايي زيان هاي بزرگي به ورزش آموزشگاهي و ورزش کشور وارد کرد.